Официальная группа Вконтакте Темиртауский городской историко-краеведческий музей

Был соратником Ахмета Байтурсынова и Алихана Букейханова, участвовал в издании газет «Қазақ» и «Серке». После установления советской власти подвергался преследованиям, в 1928 году был арестован и сослан. Умер в 1935 году в Соловецком лагере. Реабилитирован посмертно в 1988 году. Дулатов оставил значительный след в казахской литературе и истории как борец за просвещение и независимость казахского народа.

пен бірге болды, «Қазақ» және «Серке» газеттерін шығаруға қатысты. Кеңес өкіметі орнағаннан кейін қуғын-сүргінге ұшырап, 1928 жылы тұтқындалып, жер аударылды. 1935 жылы Соловецкий лагерінде қайтыс болды. 1988 жылы ақталды. М. Дулатұлы қазақ әдебиеті мен тарихында қазақ халқының ағарту ісі мен тәуелсіздігі үшін күрескен тұлға ретінде елеулі із қалдырды.

обозначала первый год выпуска модели — 1949-й. Телевизор КВН – 49, выпускавшийся в СССР с 1949 по 1962 год.

жылын — 1949 жылды білдіреді. КВН-49 теледидары КСРО — да 1949 жылдан 1962 жылға дейін шығарылды. Теледидардың дамуы Ұлы Отан соғысынан кейін басталды. 1945 жылы КСРО теледидардың 625 х 50 әлемдік стандартын қабылдады, ол еуропалық телехабар таратудың негізі болды. Бұл экранның тігінен 625 жолдан тұратындығын және суреттің жаңару жылдамдығы секундына 50 кадрды құрайтындығын білдіреді. Сонымен қатар, кеңес инженерлері экранның тиісті ажыратымдылығымен алғашқы теледидардың жобасын ұсынды. Модель барлық сынақтардан сәтті өтті, сондықтан жаппай өндіріске шығарды. Александровский радио зауыты 1949 жылы КВН-49 теледидарын өндіруді бастаған алғашқы кәсіпорын болды. КВН-49 теледидары үш арнаны көрсетті, өлшемі кішкентай, ағаш корпусқа орналастырылған, экранның диагоналы — 16 см., экрандағы суретті үлкейту үшін дистилденген сумен немесе глицеринмен толтырылған арнайы шыны немесе пластик линза қосыла сатылды. Ол экранның алдына қойылды және алға-артқа жылжыту арқылы кескіннің сапасы реттелді. Ұсынылған КВН-49 теледидарында линза жоқ. Ол материалдың сынғыштығына байланысты сақталмауы мүмкін. «Халықтық» теледидар болғанына қарамастан, КВН-49 аса сенімділік тудырмады. Теледидардың бірнеше кемшіліктері болды: дыбыс сапасы төмен және құрылғысы жиі сынатын. Оның лампалық схемасын орнату қиын болды және жиі істен шығып отырды. Шығарылған даналардың жартысына жуығы пайдаланудың алғашқы жылдарында жөндеуді қажет етті. Осыған байланысты «КВН» аббревиатурасы «Сатып алдың — Қостың — Жұмыс істемейді» («Купил — Включил — Не работает») немесе «Бұрадың — Айналдырдың — Жұмыс істемейді» («Крутанул — Вертанул — Не работает») дегенді білдіретін әзіл пайда болды. Дегенмен, дәл осы теледидар ең танымал және ұзақ уақытқа созылған әзіл-сықақ бағдарламасының атауын берді. 1961 жылы «Көңілділер және тапқырлар клубы» ойыны пайда болған кезде оның атауы сол кездегі ең танымал теледидар маркасына тұспалдау ретінде таңдалды. КВН — 49 кеңес азаматтары арасында танымал болды. Өндіріс көлемі 1950 жылы 12 мың данадан 1960 жылы 1,7 миллионға дейін өсті. Оны «халықтық теледидар» деп атауға болады.Теледидардың салмағы 29 кг болды. Теледидар кеңестік кезеңнің өмірін бейнелейтін жинақтың бір бөлігі. Теміртау қаласының тұрғындары сыйға тартқан.

тау тарихи — өлкетану музейінің ғылыми, фото және құжаттық қорлары негізінде құрылған тарихи шытырмандар, фотомонтаждар, ребустар ұсынылады Суреттен тарихи сәйкессіздікті табыңыз.

тау тарихи — өлкетану музейінің ғылыми, фото және құжаттық қорлары негізінде құрылған тарихи шытырмандар, фотомонтаждар, ребустар ұсынылады Суреттен тарихи сәйкессіздікті табыңыз.

дарының мұрағаттарынан алынған бірегей деректі фактілер мен фотосуреттермен толықтырылған алғашқы басылым болды. «Теміртау: жылдар ағымында» кітабының ерекшелігі мазмұнында ғана емес. Бұл көпшілікке танымал және барлық қала тұрғындарына қол жетімді болатын қала туралы алғашқы басылым. Тұсаукесер барысында кітаптың 100 данасы қалалық мәдениет және спорт мекемелерінің, қалалық мектептердің, кітапханалардың, этно — мәдени және қоғамдық бірлестіктердің, арнайы және жоғары білім беру мекемелерінің, жастар және ардагерлер ұйымдарының қорларына табысталды. 21 октября 2025 года в Темиртауском городском историко-краеведческом музее состоялась презентация книги «Темиртау: сквозь десятилетия», изданной к 80-летию города. Создание книги было инициировано акимом г. Темиртау Г.А. Ашимовым и велось при активном участии аппарата акима. В рабочую группу вошли историки, краеведы, представители городских учреждений, журналисты, фотографы. Книга стала первым изданием, которое максимально развернуто повествует об истории Темиртау с середины XIX века до нынешних дней, и включает в себя уникальные документальные факты и фотографии из фондов Темиртауского краеведческого музея, архивов предприятий и горожан. Книга «Темиртау: сквозь десятилетия» исключительна не только по своему содержанию. Это первое издание о городе, которое стало достоянием общественности и будет доступно всем горожанам. Во время презентации, 100 экземпляров книги были переданы в фонды городских учреждений культуры и спорта, городских школ, библиотек, этно — культурных и общественных объединений, учреждений специального и высшего образования, молодежных и ветеранских организаций.

тау тарихи — өлкетану музейінің ғылыми, фото және құжаттық қорлары негізінде құрылған тарихи шытырмандар, фотомонтаждар, ребустар ұсынылады Суреттен тарихи сәйкессіздікті табыңыз.

участвовали в интерактивных заданиях

тау тарихи — өлкетану музейінің ғылыми, фото және құжаттық қорлары негізінде құрылған тарихи шытырмандар, фотомонтаждар, ребустар ұсынылады Суреттен тарихи сәйкессіздікті табыңыз.

тау тарихи — өлкетану музейінің ғылыми, фото және құжаттық қорлары негізінде құрылған тарихи шытырмандар, фотомонтаждар, ребустар ұсынылады Суреттен тарихи сәйкессіздікті табыңыз.

ову.
Как поэт он оставил богатое наследие: сборники «Жүректегі жаңғырықтар», «Әке туралы сыр», «Рухымның падишасы», «Бәйтерек», книги для детей и юношества, а также поэмы, положенные в основу театральных и музыкальных постановок. Не менее значительна и его работа как переводчика: он открыл казахскому читателю произведения Бо Цзюйи, Джанни Родари, Барто, Михалкова, «Слово о полку Игореве», Навои.
За большой вклад в литературу и духовное развитие общества Несипбек Айтулы был удостоен Государственной премии Республики Казахстан в 2012 году, звания «Заслуженный деятель Казахстана.

Оның өмір жолы әрқашан мәдениетпен және сөзге қызмет етумен байланысты болды. Ақын ретінде ол өте бай мұра қалдырды: «Жүректегі жаңғырықтар», «Әке тұралы сыр», «Рухымның падишасы», «Бәйтерек» жинақтары, балалар мен жасөспірімдерге арналған кітаптар, сондай-ақ театрландырылған және музыкалық қойылымдарға негізделген поэмалар. Оның аудармашы ретіндегі жұмысы да маңызды: ол қазақ оқырманына Бо Цзюйи, Джанни Родари, Барто, Михалков, «Игорь полкі туралы сөз», Навои шығармаларын жеткізді. Әдебиет пен қоғамның рухани дамуына қосқан зор үлесі үшін Несіпбек Айтұлы 2012 жылы Қазақстан Республикасының Мемлекеттік сыйлығына, «Қазақстанның еңбек сіңірген қайраткері» атағына ие болды.

тау тарихи — өлкетану музейінің ғылыми, фото және құжаттық қорлары негізінде құрылған тарихи шытырмандар, фотомонтаждар, ребустар ұсынылады Суреттен тарихи сәйкессіздікті табыңыз.

тау тарихи — өлкетану музейінің ғылыми, фото және құжаттық қорлары негізінде құрылған тарихи шытырмандар, фотомонтаждар, ребустар ұсынылады Суреттен тарихи сәйкессіздікті табыңыз.

гко заливаются, а в случае нечаянного опрокидывания такой чернильницы – не выливаются. Для первоклассников, которые только учились обращаться с пером, она была настоящим спасением. Чернильницы стояли на каждой парте, причём посередине парты располагалось специальное углубление для неё. Так что ученики, сидящие за одной партой, имели возможность ею воспользоваться, и делать это приходилось часто, потому что буквально после нескольких написанных букв ручку опять приходилось макать в чернила. Для написания чернилами нужны были перьевые ручки. Стальные перья вошли в массовый оборот в XIX веке и быстро вытеснили гусиные. Они отличались простотой, низкой ценой и долговечностью. То есть «КЗФ Ц2К» — это школьная погружная перьевая ручка, выпущенная на канцелярской фабрике СССР и отмечанная серп и молотом – знаком высокого качество. Написание перьевой ручкой требовала особой осанки, правильного наклона, умения «чувствовать» бумагу. Даже кляксы, появлявшиеся на страницах тетрадей, были частью этого процесса обучения. Писать перьевой ручкой значило «выводить буквы» — красиво и осмысленно. В отличие от шариковой, она приучала к ритму: нельзя было слишком торопиться, иначе чернила размажутся. Обе эти принадлежности напоминают, что учеба — это не только знания, но и культура труда. Умение не расплескать чернило аккуратно вести перо по бумаге — это метафора того, как мы учимся обращаться с миром: бережно, старательно, красиво. Сегодня они стали предметами ностальгии и коллекционирования. У многих взрослых при виде непроливайки или старой перьевой ручки в памяти оживает детство: шумный класс, запах акварели, первый каллиграфический почерк.

«Непроливайканың» негізгі ерекшелігі – оның қылтасында. Ол қылта конус тәрізді воронка болып жасалған. Мұндай пішіннің арқасында сияны ішіне оңай құюға болады, ал егер байқамай төңкеріп алсаң да, ішіндегі сұйықтық төгілмейді. Перомен жаңа ғана жазуды үйреніп жүрген бастауыш сынып оқушылары үшін бұл нағыз құтқарушы құрал еді. Мұндай сиясауыттар әр партада тұрған, тіпті партаның қақ ортасында оған арнайы ойық жасалатын. Сондықтан бір партада отырған екі оқушы сиясауытты ортақ пайдаланған. Сиямен жазу үшін қауырсынды қаламдар қажет болды. Болаттан жасалған қауырсындар XIX ғасырда жаппай қолданысқа еніп, тез арада қаз қауырсынынан жасалған қаламдарды ығыстырды. Олардың басты артықшылығы – қарапайымдылығы, арзандығы және ұзақ уақытқа шыдамдылығы еді. «КЗФ Ц2К» дегеніміз – КСРО-дағы кеңсе тауарлары фабрикасында шығарылған, сияға малып жазатын мектеп қаламсабы. Оның сапасының жоғарылығын айғақтайтын белгі ретінде үстінде балға мен орақтың таңбасы қойылған. Қауырсынды қаламсаппен жазу ерекше қимылды талап ететін: дұрыс дене түзеу, қаламды белгілі бір еңкіш ұстай білу, қағазды «сезіну» қажет еді. Дәптердің бетінде пайда болатын сия дақтары да бұл оқу процесінің бір бөлігі саналатын. Қауырсынды қаламмен жазу – әр әріпті әдемі әрі мағыналы етіп «сызу» дегенді білдіретін. Қазіргі қаламнан айырмашылығы – ол жазуды белгілі бір ырғаққа үйретті: қатты асығып кетуге болмайтын, әйтпесе сия жайылып, жазу бүлініп қалатын. Бұл екі құрал да — оқу дегеніміз тек білім ғана емес, еңбектің мәдениеті екенін еске салады. Сияны төгіп алмай, қаламсапты қағаз бетінде ұқыппен жүргізе білу – бізге дүниемен қалай қарым-қатынас жасауды үйреткен әдемі бір метафора: ұқыптылықпен, ыждағаттылықпен, көркемдікпен тұспа тұс келеді. Бүгінде олар ностальгия мен коллекционерлердің қызығушылығына айналды. Көптеген ересектер үшін «непроливайка» сиясауыты мен ескі қауырсынды қаламсапты көру — балалық шақты еске түсіреді: у-шу толы сынып, акварельдің иісі, алғашқы каллиграфиялық қолтаңба. Жыл өткен сайын біз қаламды қолданып жазудан алыстап, мәтінді компьютер пернетақтасында теруге көбірек машықтандық. Ал өткен ғасырдың мектеп керек-жарақтары жайлы әңгіме қозғалғанда, көз алдымызға бірден өзіндік ерекшелігі бар заттар келеді. Олардың әрқайсысында қайталанбас бір «сиқыр» бар еді: бірінде – иіс, бірінде – дыбыс, бірінде – қолданудың өзіндік салтанаты. Сол ұмытылмас символдардың арасында қауырсынды қаламсап пен «непроливайка» сиясауыты айрықша орын алады. «Непроливайканың» негізгі ерекшелігі – оның қылтасында. Ол қылта конус тәрізді воронка болып жасалған. Мұндай пішіннің арқасында сияны ішіне оңай құюға болады, ал егер байқамай төңкеріп алсаң да, ішіндегі сұйықтық төгілмейді. Перомен жаңа ғана жазуды үйреніп жүрген бастауыш сынып оқушылары үшін бұл нағыз құтқарушы құрал еді. Мұндай сиясауыттар әр партада тұрған, тіпті партаның қақ ортасында оған арнайы ойық жасалатын. Сондықтан бір партада отырған екі оқушы сиясауытты ортақ пайдаланған. Сиямен жазу үшін қауырсынды қаламдар қажет болды. Болаттан жасалған қауырсындар XIX ғасырда жаппай қолданысқа еніп, тез арада қаз қауырсынынан жасалған қаламдарды ығыстырды. Олардың басты артықшылығы – қарапайымдылығы, арзандығы және ұзақ уақытқа шыдамдылығы еді. «КЗФ Ц2К» дегеніміз – КСРО-дағы кеңсе тауарлары фабрикасында шығарылған, сияға малып жазатын мектеп қаламсабы. Оның сапасының жоғарылығын айғақтайтын белгі ретінде үстінде балға мен орақтың таңбасы қойылған. Қауырсынды қаламсаппен жазу ерекше қимылды талап ететін: дұрыс дене түзеу, қаламды белгілі бір еңкіш ұстай білу, қағазды «сезіну» қажет еді. Дәптердің бетінде пайда болатын сия дақтары да бұл оқу процесінің бір бөлігі саналатын. Қауырсынды қаламмен жазу – әр әріпті әдемі әрі мағыналы етіп «сызу» дегенді білдіретін. Қазіргі қаламнан айырмашылығы – ол жазуды белгілі бір ырғаққа үйретті: қатты асығып кетуге болмайтын, әйтпесе сия жайылып, жазу бүлініп қалатын. Бұл екі құрал да — оқу дегеніміз тек білім ғана емес, еңбектің мәдениеті екенін еске салады. Сияны төгіп алмай, қаламсапты қағаз бетінде ұқыппен жүргізе білу – бізге дүниемен қалай қарым-қатынас жасауды үйреткен әдемі бір метафора: ұқыптылықпен, ыждағаттылықпен, көркемдікпен тұспа тұс келеді. Бүгінде олар ностальгия мен коллекционерлердің қызығушылығына айналды. Көптеген ересектер үшін «непроливайка» сиясауыты мен ескі қауырсынды қаламсапты көру — балалық шақты еске түсіреді: у-шу толы сынып, акварельдің иісі, алғашқы каллиграфиялық қолтаңба..

та арестовывают. В 1918 году Мади был освобожден. В это время родилась ещё одна песня композитора, ставшая популярной в народе, и названная «Мади». После установления советской власти был обвинен в поддержке повстанцев и был вынужден скрыться в родном ауле. Однако его выследил в степи отряд НКВД и расстрелял без суда и следствия. Творческое наследие Мади Бапиулы полностью не собрано. Его песни были использованы Е. Г. Брусиловским в первых казахских национальных операх: «Каракесек», «Ширкин-ай», «Мади», «Кыз Жибек». Жизни и творчеству Мади Бапиулы посвящены исследования А. К. Жубанова, А. Бектасова, роман А. Абишева «Гроза».

ды. 1918 жылы Мәди босатылды. Осы уақытта композитордың тағы бір әні дүниеге келді, ол халық арасында танымал болды және «Мәди»деп аталды. Кеңес өкіметі орнағаннан кейін бүлікшілерді қолдады деген айып тағылып, туған ауылында жасырынуға мәжбүр болды. Алайда оны НКВД отряды бақылап, сотсыз және тергеусіз атып тастады. Мәди Бәпиұлының шығармашылық мұрасы толығымен жиналмаған. Оның әндерін Е.Г. Брусиловский қазақтың алғашқы ұлттық операларында қолданған: «Қаракесек», «Шіркін-ай», «Мәди», «Қыз Жібек». Мәди Бәпиұлының өмірі мен шығармашылығы А.Қ. Жұбановтың, Ә. Бектасовтың еңбектерінде зерттелді, Ә. Әбішевтің «Найзағай» романы да ұлы тұлғаға арналды.

ные принадлежности — перо и современная ручка.
Участники с интересом делились своими знаниями, а за каждый правильный ответ получали сладкий подарок, создавая атмосферу познания и уважения к великому наследию.

кітаптар, сондай-ақ жазу құралдары — қауырсын қалам мен заманауи қалам.
Қатысушылар қызығушылықпен білімдерімен бөлісіп, әр дұрыс жауап үшін тәтті сыйлық алып, таным мен ұлы мұраға құрмет көрсетті.